ಈ ನಶೆಯ ಹಾದಿಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ನನ್ನದೇ ಹೆಣ ಕಂಡಂತಾಗಿ…

ಮರೀಚಿಕೆ… ಇನ್ನು ಸಾಕು ಈ ವಿರಹದ ಸಾನಿಧ್ಯ. ಇದರ ಉರಿಯಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ವರ್ಷ ಸವೆಸಿದೆ, ಅದೆಷ್ಟು ಮರುಗಿದೆ, ಕಣ್ಣೀರುಗರೆದೆ, ದೈನೇಸಿಯಂತಾದೆ… ಅದು ಕಗ್ಗತ್ತಲ ಕರಾಳ ನೆನಪು. ಆ

ಒದ್ದೆಮುದ್ದೆ ರಾತ್ರಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ನೀನು ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಕನಸಾಗು!

ಜೀವಾ… ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಜಿಬುರು ಮಳೆ. ಸದಾ ಭಣಗುಡುತ್ತಾ, ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣವೂ ಕಂಗಾಲಾಗಿಸೋ ಈ ಮಾಯಾನಗರಿಯಲ್ಲೂ ಒಂದು ಮಲೆನಾಡು ಸೃಷ್ಟಿಯಾದಂಥಾ ಸಂಭ್ರಮ. ಹೀಗೆ ಹನಿಕಡಿಯದೇ ಬೀಳೋ ಮಳೆ ಶುವುವಾಯಿತೆಂದರೆ